błogosławić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

błogosławić (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) rel. udzielać błogosławieństwa
(1.2) książk. dziękować, wyrażać wdzięczność
(1.3) książk. dawać błogosławieństwo czemuś, akceptować coś
(1.4) życzyć komuś szczęścia, pomyślności
(1.5) rel. sprzyjać komuś
odmiana:
(1.1-5) [1] koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Na koniec mszy ksiądz błogosławi wiernych.
(1.5) Niech Bóg mu błogosławi w jego poczynaniach!
składnia:
(1.5) błogosławić komuś
kolokacje:
(1.1) błogosławić małżonków / młodą parę / wiernych
(1.2) błogosławić los / dobroczyńcę
(1.3) błogosławić uczynek / zamiar / związek
(1.4) błogosławić na drogę • błogosławić przed walką / przed wyprawą
synonimy:
(1.2) dziękować, wychwalać
(1.3) akceptować
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. błogosławieństwo n, błogosławiony m, błogosławiona ż, błogosławienie n, pobłogosławienie n
czas. pobłogosławić dk.
przym. błogosławiony
związki frazeologiczne:
etymologia:
kalka z łac. benedicere[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa, 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.
  2. Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 381.