arkebuz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

arkebuz (język polski)[edytuj]

arkebuz (1.1)
wymowa:
IPA[arˈkɛbus], AS[arkebus], zjawiska fonetyczne: wygł. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) hist. wojsk. długa, ręczna, odprzodowa broń palna z zamkiem kołowym, używana przez kawalerię i piechotę w XVI-XVII wieku; także jako broń myśliwska[1][2]; zob. też arkebuz w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Dałem rozkaz mojej straży: Kto zbyt blisko się poważy, przywitać go z arkebuza[3].
(1.1) Oto już słyszę z daleka pukanie z dział, z dubeltówek, z flinty, z arkebuza[4]
składnia:
kolokacje:
(1.1) mierzyć / strzelać z arkebuza • ładować arkebuz
synonimy:
(1.1) arkabuz, arkabuza, harkabuz, harkebuz
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. arkebuzer mos, arkebuzeria ż
przym. arkebuzerski, arkebuzowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. arquebuse, franc. arquebusier < wł. archibuso, wł. archibusiere[5]
uwagi:
forma równoważna: arkabuz
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik wyrazów obcych, red. Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-01-11487-8.
  2. Mała encyklopedia wojskowa, Wydawnictwo MON, Warszawa 1967, t. 1, s. 57.
  3. Pedro Calderon, Alkad z Zalamei, Dzień Trzeci.
  4. Juliusz Słowacki, Beniowski, Pieśń trzecia.
  5. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „arkabuz” w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Krakowska Spółka Wydawnicza, Kraków 1927.