apostazja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

apostazja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌapɔˈstazʲja], AS[apostazʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel. porzucenie jakiejś wiary religijnej[1]; zob. też apostazja w Wikipedii
(1.2) przen. porzucenie swoich idei, przekonań
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Współcześnie apostazja rozumiana jest jako świadome, dobrowolne i publiczne odejście od wiary.
składnia:
kolokacje:
(1.1) akt apostazji • oświadczenie o apostazji • dokonać apostazji
synonimy:
(1.2) książk. odstępstwo, odszczepieństwo; przest. zaprzaństwo[2]
antonimy:
(1.1) nawrócenie
hiperonimy:
(1.2) niewierność
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. apostata m, apostatka ż
przym. apostacki
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. apostasia < gr. ἀπόστασις (apostasis) → odejście, bunt (przeciw Bogu) < aphistanai → buntować się
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło apostazja w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.