anormalność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

anormalność (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co anormalne; cecha tych, którzy anormalni
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
(1.1) anormalność + D.
kolokacje:
synonimy:
(1.1) nienormalny
antonimy:
(1.1) normalność
hiperonimy:
(1.1) cecha
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. norma ż, normalność ż, normalizowanie n, znormalizowanie n, normowanie n, unormowanie n, normalnienie n, znormalnienie n, normalizator m, nienormalny mos
czas. normalizować ndk., znormalizować dk., normować ndk., unormować dk., normalnieć ndk., znormalnieć dk.
przym. anormalny, normalny, nienormalny
przysł. anormalnie, normalnie, nienormalnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. anormalny + -ość
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: