accent

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

accent (język angielski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) akcent (nacisk)

czasownik przechodni

(2.1) akcentować
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. accentuation
przym. unaccented
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

accent (język francuski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) akcent
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. accentuer
rzecz. accentuation
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

accent (język kataloński)[edytuj]

wymowa:
centr. IPA[əkˈsen]
bal. IPA[əkˈsent], IPA[əkˈsen]
n-occ. IPA[akˈsen]
val. IPA[akˈsent], IPA[akˈsen]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) akcent
odmiana:
(1.1) lp accent; lm accents
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

accent (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) akcent, przycisk
odmiana:
(1.1) en accent, accenten, accenter, accenterna
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: