Tarnobrzeg
Tarnobrzeg (język polski)
[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik Tarnobrzeg dopełniacz Tarnobrzega[1] / Tarnobrzegu[2] celownik Tarnobrzegowi biernik Tarnobrzeg narzędnik Tarnobrzegiem miejscownik Tarnobrzegu wołacz Tarnobrzegu
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) być / bywać / zamieszkać / mieszkać / pomieszkiwać / żyć / pracować / urodzić się / umrzeć / osiedlać się / osiedlić się w Tarnobrzegu • wyjeżdżać / wyjechać / jechać / dojechać / udać się / wprowadzać się / wprowadzić się do Tarnobrzega/Tarnobrzegu • przyjeżdżać / przyjechać / jechać / wyprowadzać się / wyprowadzić się z Tarnobrzega/Tarnobrzegu • być / stać się mieszkańcem / mieszkanką Tarnobrzega/Tarnobrzegu • mieszkaniec / mieszkanka Tarnobrzega/Tarnobrzegu • droga / ulica / plac / dom / budynek / mieszkanie / siedziba w Tarnobrzegu • pochodzić z Tarnobrzega/Tarnobrzegu • przeprowadzać się / przeprowadzić się do Tarnobrzega/Tarnobrzegu
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. tarnobrzeżanin mos, tarnobrzeżanka ż
- przym. tarnobrzeski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Porada „do Tarnobrzega” w: Poradnia językowa PWN. - ↑ Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.
