Rumun

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rumun (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈrũmũn], AS[rũmũn], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek narodowości rumuńskiej, obywatel Rumunii, mieszkaniec Rumunii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) Europejczyk
hiponimy:
(1.1) mieszkaniec Dobrudży, Mołdawianin, Siedmiogrodzianin, Wołoch
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Rumunia ż, rumuński m
forma żeńska Rumunka ż
przym. rumuński
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

Rumun (język czeski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) Rumun
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Rumunsko n, rumunština ż
forma żeńska Rumunka ż
przym. rumunský
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

Rumun (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) Rumun
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Rumunsko n, rumunčina ż
forma żeńska Rumunka ż
przym. rumunský
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: