Martyna

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Martyna (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) imię żeńskie; zob. też Martyna w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mam na imię Martyna i jestem znaną wokalistką bluesową.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pani Martyna • siostra / kuzynka / ciocia / babcia Martyna • kobieta imieniem (o imieniu) Martyna • święta / błogosławiona Martyna • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Martyna • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Martyna • otrzymać / dostać / przybrać imię Martyna • dzień imienin / imieniny Martyny • na Martynę (o dniu)
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) imię
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Marcina ż, Martynów m, Martynowicze nmos
zdrobn. Martynka ż, Martysia ż, Martyncia ż
forma męska Marcin m
przym. Martynowy, Martynkowy, Marcinowy
związki frazeologiczne:
przysłowia: na świętą Martynę przybyło dnia na godzinę
etymologia:
łac. Martina < łac. MartinusMarcin
uwagi:
zob. też Martyna w Wikicytatach
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
tłumaczenia:
źródła:

Martyna (język litewski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) Martyna
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: