Lach

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Laachlachłach

Lach (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[lax], AS[laχ] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) st.pol. daw. dziś poet. Polak
(1.2) gw. gór. mieszkaniec nizin
(1.3) etn. członek różnych grup etnograficznych w południowej Polsce

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(2.1) nazwisko męskie

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(3.1) nazwisko żeńskie
odmiana:
(1.1)
(2.1)
(3.1) nieodm.,
przykłady:
(1.1) Zetrzy sen z oczu, a czuj wczas o sobie / Cny Lachu: kto wie, jemu, czyli tobie / Szczęście chce służyć? a dokąd wyroku / Mars nie uczyni, nie ustępuj kroku[1].
(1.1) Teraz na nas Lachy z wielką siłą idą, więc i my musimy do kupy[2].
(2.1) Pan Lach jest naszym sąsiadem.
(3.1) Codziennie spotykam panią Lach na spacerze z psem.
składnia:
kolokacje:
(1.3) Lachowie sądeccy / śląscy
(2.1) (3.1) nazywać się Lach • nosić nazwisko Lach • mieć na nazwisko Lach • zmieniać / zmienić nazwisko na Lach • przybrać nazwisko Lach
synonimy:
(1.1) Polak, Lechita
antonimy:
hiperonimy:
(2.1) nazwisko
(3.1) nazwisko
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Laszczyzna ż, Lachowa ż, Lachówna ż
zdrobn. Laszek m
forma żeńska Laszka ż
przym. lacki, laszy, laski, Lachowy
związki frazeologiczne:
strachy na Lachy
etymologia:
zapożyczone ze st.rus. ляхъ (zaświadczone formy: M. lm ляси, B. lm ляхы) → Polak, pierwotnie st.pol. *lęch < prasł. *lęd-chъ, będące zdrobnieniem od prasł. *lęděninъdosł. mieszkaniec pustkowia / nowizny (por. pol. brach od pol. brat, pol. Stach od pol. Stanisław), co ostatecznie utworzone od prasł. *lędopustkowie, odludzie, pole nieuprawne, ugór, nowizna; por. litew. lenkas, węg. lengyel[3][4]
uwagi:
zob. też Lach w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jan Kochanowski: Pieśń o spustoszeniu Podola
  2. Henryk Sienkiewicz: Ogniem i mieczem
  3. Hasło лях w: Vasmer's Etymological Dictionary.
  4. Hasło Lach w: Franciszek Sławski, Słownik etymologiczny języka polskiego, t. IV, s. 17-18, Kraków, Towarzystwo Miłośników Języka Polskiego, 1958–1965.

Lach (język luksemburski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) dziura
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
Hasło zaimportowane automatycznie – nie zostało zweryfikowane w papierowych słownikach lub wiarygodnych słownikach online. Jeśli znasz luksemburski, kliknij na Edytuj, dokonaj ewentualnych korekt i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy! Listę innych niesprawdzonych haseł w tym języku można znaleźć pod tym linkiem.