Konstantyn

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konstantyn (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[kɔ̃w̃ˈstãntɨ̃n], AS[kõũ̯stãntỹn], zjawiska fonetyczne: nazal.samogł.+n/m+szczelin. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) imię męskie; zob. też Konstantyn w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) pan Konstantyn • brat / kuzyn / wujek / dziadek Konstantyn • mężczyzna imieniem (o imieniu) Konstantyn • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Konstantyn • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Konstantyn • otrzymać / dostać / przybrać imię Konstantyn • dzień imienin / imieniny Konstantyna
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Konstantynopol mrz, Konstandinos mos, Kostas mos, Konstantynowicz ż/mos
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
tłumaczenia:
źródła: