Hun

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: hunhunnhúnhûnhün

Hun (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. etn. członek koczowniczego ludu, który ok. 370 r. najechał Europę; zob. też Hunowie w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
forma żeńska Hunka ż
przym. huński
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

Hun (język angielski)[edytuj]

wymowa:
homofon: hon
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) hist. etn. Hun
(1.2) hist. etn. Hunka
(1.3) przen. hun, barbarzyńca, wandal
(1.4) przen. slang. obraź. Niemiec (popularne w mediach od czasów I wojny światowej)
(1.5) irl. / bryt.: przen. slang. obraź. protestant
odmiana:
(1.1-5) lp Hun; lm Huns
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

Hun (język francuski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) hist. etn. Hun
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

Hun (język holenderski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) hist. etn. Hun
odmiana:
(1.1) lp Hun; lm Hunnen
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

Hun (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) hist. etn. Hun[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. hunský
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Hasło Hun w: Slovník súčasného slovenského jazyka H – L, gł. red. Alexandra Jarošová i Klára Buzássyová, Bratysława, Veda, vydavateľstvo Slovenskej akadémie vied, 2011, ISBN 978-80-224-1172-1.

Hun (język turecki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) hist. etn. Hun
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: