Czeczen

Czeczen (język polski)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) etn. członek jednego z rdzennych narodów Kaukazu Północnego

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	Czeczen	Czeczeni
dopełniacz	Czeczena	Czeczenów
celownik	Czeczenowi	Czeczenom
biernik	Czeczena	Czeczenów
narzędnik	Czeczenem	Czeczenami
miejscownik	Czeczenie	Czeczenach
wołacz	Czeczenie	Czeczeni
depr. M. i W. lm: (te) Czeczeny

przykłady:

(1.1) Większość Czeczenów to muzułmanie sunnici.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) war. Czeczeniec

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. Czeczenia ż, Czeczeniec mos, czeczeński mrz

forma żeńska Czeczenka ż

przym. czeczeński

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

Czeczen – forma krótsza, neutralna, dominująca we współczesnej polszczyźnie, Czeczeniec – starszy wariant, obecny w literaturze XIX i XX w., dziś rzadszy, ale wciąż poprawny i zrozumiały

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) Chechen
• czeczeński: (1.1) нохчи (noxchi)
• duński: (1.1) tjetjener w
• niemiecki: (1.1) Tschetschene m
• rosyjski: (1.1) чеченец m (čečénec)
• turecki: (1.1) Çeçen
• ukraiński: (1.1) чече́нець m (čečénecʹ)

źródła: