-ctwo

-ctwo (język polski)

wymowa:

IPA: [t͡stfɔ], AS: [ctfo], zjawiska fonetyczne: utr. dźw., akcent pada na sylabę przed ^ⓘ

podział przy przenoszeniu wyrazu: -ctwo

znaczenia:

przyrostek

(1.1) tworzy rzeczowniki rodzaju nijakiego, oznaczające: relację, status społeczny, dyscyplinę naukową, jakość, stan; od wyrazów, których temat kończy spółgłoska: c, ć, cz, k, t

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	-ctwo	-ctwa
dopełniacz	-ctwa	-ctw
celownik	-ctwu	-ctwom
biernik	-ctwo	-ctwa
narzędnik	-ctwem	-ctwami
miejscownik	-ctwie	-ctwach
wołacz	-ctwo	-ctwa

przykłady:

(1.1) wariat + -ctwo = wariactwo

(1.1) kupiec + -ctwo = kupiectwo

(1.1) brać (bracia) + -ctwo = bractwo

(1.1) biedak + -ctwo = biedactwo

(1.1) ciułacz + -ctwo = ciułactwo

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

zobacz słowa kończące się na „ctwo”

tłumaczenia:

źródła: