ὦ

ὦ (język starogrecki)

transliteracja:

ô

wymowa:

znaczenia:

wykrzyknik

(1.1) o; używany w bezpośrednim zwrocie do adresata

czasownik, forma fleksyjna

(2.1) pierwsza osoba liczby pojedynczej czasu teraźniejszego trybu łączącego strony czynnej od εἰμί („być”)

odmiana:

przykłady:

(1.1) Ὁρᾷς, ὦ Μέλητε, ὅτι σιγᾷς. → widzisz, o Meletosie, że milczysz

(1.1) ἐγώ, ὦ ἄνδρες, θύομαι μὲν ὡς ὁρᾶτε ὁπόσα δύναμαι. → ja, o mężowie, składam ofiary, jak widzicie, tyle, ile mogę

(1.1) ὦ οὗτος, Αἶας, δεύτερόν σε προσκαλῶ. → hej ty, Ajaksie, wołam cię po raz drugi

(2.1) καὶ σὺν ὑμῖν μὲν ἂν οἶμαι εἶναι τίμιος ὅπου ἂν ὦ. → i z wami, jak sądzę, byłbym szanowany, gdziekolwiek bym był

(2.1) ὅπου ἂν ὦ. → gdziekolwiek bym był

(2.1) ἀλλ᾽ ὑπεσχόμην πρεσβεύσειν, ἐὰν ὦ δυνατός. → lecz obiecałem posłować, jeśli będę w stanie

składnia:

(1.1) używane w bezpośrednim zwrocie do adresata, przede wszystkim przy formie wołacza; może również występować przy mianowniku użytym adresatywnie

(2.1) występuje m.in. w nieokreślonych zdaniach względnych z ἄν, np. ὅπου ἂν ὦ → „gdziekolwiek bym był”

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) ὦ nie musi samo wyrażać emocji; może jedynie sygnalizować bezpośredni zwrot do adresata i dlatego w przekładzie może pozostawać bez osobnego odpowiednika

(1.1) w samodzielnym wykrzyknieniu wyrażającym m.in. zdziwienie, radość lub ból zwykle stosowany jest zapis ὤ, natomiast ὦ jest typowe w bezpośrednim zwrocie do adresata; rozróżnienie to nie jest jednak bezwyjątkowe

(2.1) forma powstała z ἐ(σ)ω przez zanik σ i kontrakcję do ὦ

źródła: