świecznik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

świecznik (język polski)[edytuj]

świeczniki (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈɕfʲjɛʧ̑ʲɲik], AS[śfʹi ̯ečʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przedmiot z uchwytem na świecę lub kilka świec
(1.2) przen. wysokie, eksponowane stanowisko

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) przest. pot. legendarny duch chodzący z latarką po polu i pokutujący za swoje winy
odmiana:
(1.1-2)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Babcia podarowała mi piękny, mosiężny świecznik.
(1.2) Raut zaszczyciły osoby ze świecznika: burmistrz, pleban i komendant policji.
(2.1) Podobno w zamierzchłych czasach po tej miejscowości chodziły świeczniki.
składnia:
kolokacje:
(1.1) drewniany / złoty / mosiężny / … świecznik • jednoramienny / dwuramienny / … świecznik
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) kandelabr, lichtarz, menora
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. świeca ż, świeczka ż, świeczuszka ż, światło n, świecenie n, przyświecanie n
czas. świecić ndk., świecować ndk., przeświecać ndk., przyświecać ndk.
przym. świecznikowy, świecowy, świecowany
związki frazeologiczne:
(1.2) być na świeczniku
etymologia:
(1.1) pol. świeca
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: