śrut

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

śrut (język polski)[edytuj]

śrut (1.1)
wymowa:
IPA[ɕrut], AS[śrut]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ołowiane kulki
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. śruta ż, śrutownik m, śrutowanie n, śrucik mrz
czas. śrutować, ześrutować
przym. śrutowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

śrut (język wilamowski)[edytuj]

śrut (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) śrut[1]
(1.2) rupiecie / złom[2]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Józef Latosiński, Monografia miasteczka Wilamowic: na podstawie źródeł autentycznych: z ilustracyami i mapką, s. 309, Kraków, Drukarnia Literacka pod zarządem L. K. Górskiego, 1909.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Słownik języka wilamowskiego w: Józef Gara, Zbiór wierszy o wilamowskich obrzędach i obyczajach oraz Słownik języka wilamowskiego, Bielsko-Biała, Stowarzyszenie Na Rzecz Zachowania Dziedzictwa Kulturowego Miasta Wilamowice „Wilamowianie”, 2004, ISBN 83-914917-8-1.