Łańcut

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Łańcut (język polski)[edytuj]

Łańcut (1.1)
wymowa:
IPA[ˈwãj̃nʦ̑ut], AS[u̯ãĩ ̯ncut], zjawiska fonetyczne: nazal.rozs. artyk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna

(1.1) geogr. miasto w Polsce; zob. też Łańcut w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Raport diagnostyczny składa się z pięciu głównych części dotyczących zjawisk i procesów rozwojowych właściwych dla Łańcuta w sferach: przestrzenno-funkcjonalnej, środowiskowej, technicznej, gospodarczej i społecznej[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) być / bywać / zamieszkać / mieszkać / pomieszkiwać / żyć / pracować / urodzić się / umrzeć / osiedlać się / osiedlić się w Łańcucie • wyjeżdżać / wyjechać / jechać / dojechać / udać się / wprowadzać się / wprowadzić się do Łańcuta • przyjeżdżać / przyjechać / jechać / wyprowadzać się / wyprowadzić się z Łańcuta • być / stać się mieszkańcem / mieszkanką Łańcuta • mieszkaniec / mieszkanka Łańcuta • droga / ulica / plac / dom / budynek / mieszkanie / siedziba w Łańcucie • pochodzić z Łańcuta • przeprowadzać się / przeprowadzić się do Łańcuta • flaga / herb Łańcuta
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) miasto
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. łańcucianin m, łańcucianka ż
przym. łańcucki
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Landshut < niem. Land + Schutz
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: