İngiltere

İngiltere (język turecki)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, nazwa własna

(1.1) geogr. Anglia

odmiana:

(1.1) blm

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	İngiltere
biernik	İngiltere'yi
celownik	İngiltere'ye
miejscownik	İngiltere'de
ablatyw	İngiltere'den
dopełniacz	İngiltere'nin
formy dzierżawcze mianownik osoba liczba pojedyncza 1. os. lp İngiltere'm 2. os. lp İngiltere'n 3. os. lp İngiltere'si 1. os. lm İngiltere'miz 2. os. lm İngiltere'niz 3. os. lm İngiltere'si biernik osoba liczba pojedyncza 1. os. lp İngiltere'mi 2. os. lp İngiltere'ni 3. os. lp İngiltere'sini 1. os. lm İngiltere'mizi 2. os. lm İngiltere'nizi 3. os. lm İngiltere'sini celownik osoba liczba pojedyncza 1. os. lp İngiltere'me 2. os. lp İngiltere'ne 3. os. lp İngiltere'sine 1. os. lm İngiltere'mize 2. os. lm İngiltere'nize 3. os. lm İngiltere'sine miejscownik osoba liczba pojedyncza 1. os. lp İngiltere'mde 2. os. lp İngiltere'nde 3. os. lp İngiltere'sinde 1. os. lm İngiltere'mizde 2. os. lm İngiltere'nizde 3. os. lm İngiltere'sinde ablatyw osoba liczba pojedyncza 1. os. lp İngiltere'mden 2. os. lp İngiltere'nden 3. os. lp İngiltere'sinden 1. os. lm İngiltere'mizden 2. os. lm İngiltere'nizden 3. os. lm İngiltere'sinden dopełniacz osoba liczba pojedyncza 1. os. lp İngiltere'min 2. os. lp İngiltere'nin 3. os. lp İngiltere'sinin 1. os. lm İngiltere'mizin 2. os. lm İngiltere'nizin 3. os. lm İngiltere'sinin

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. İngiliz

przym. İngiliz

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: