zgon

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

zgon (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[zɡɔ̃n], AS[zgõn], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) książk. śmierć, skonanie
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Przyczyną zgonu był rozległy zawał serca.
składnia:
kolokacje:
(1.1) akt / świadectwo zgonu • stwierdzić zgon • przyczyna zgonu • przedwczesny zgon • zawiadomić o czyimś zgonie • zgon naturalny
synonimy:
(1.1) śmierć
antonimy:
(1.1) narodziny
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. dozgonny
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. zgonić 'spędzić, zegnać' + podobieństwo fonetyczne do konać, skonać[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 789.