zdarzać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] zdarzać (język polski)


wymowa:
znaczenia:
czasownik nieprzechodni

(1.1) sprawiać, stawać się przyczyną czegoś

czasownik zwrotny

(2.1) wydarzać się, trafiać się

odmiana: zdarz|ać koniugacja I, aspekt dokonany: zdarzyć; zdarz|ać się koniugacja I, aspekt dokonany: zdarzyć się przykłady:

(1.1) Traf zdarzył, że pan Łęcki, nie mogąc już ukryć zabiegów Wokulskiego o pannę Izabelę, zapytał księcia o zdanie o Wokulskim i o radę. (B. Prus: Lalka)
(2.1) W razach, kiedy zdarzał się spór między uczniem i nauczycielem Polakiem, dyrektor i inspektor stawali zawsze i bezwarunkowo po stronie ucznia, zmniejszali winę, a gdy niepodobna było inaczej, wypraszali u nauczyciela Polaka odpuszczenie kary. (S. Żeromski: Syzyfowe prace)
(2.1) Właśnie przed dwoma tygodniami zdarzył mu się wypadek niezwykły. (S. Żeromski: Legenda o «bracie leśnym»)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia: