zarzut
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] zarzut (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) słownie sformułowane zastrzeżenie wobec kogoś lub czyjegoś zachowania
- (1.2) praw. część aktu oskarżenia opisująca charakter popełnionego wykroczenia/występku/przestępstwa
odmiana: lp zarzu|t, ~tu, ~towi, ~t, ~tem, ~cie, ~cie; lm ~ty, ~tów, ~tom, ~ty, ~tami, ~tach, ~ty przykłady:
- (1.1) Twoje zarzuty mnie dotknęły.
- (1.2) Oskarżonemu postawiono wiele zarzutów.
składnia: ~ wobec kogo/czego
kolokacje: postawić ~ komuś; zbić/oddalić/sformułować ~ wobec kogoś; mieć postawiony/ciążący na kimś ~; odeprzeć ~ oparty na czymś; odpowiedzieć na przedstawiony ~; zanegowany ~ obejmuje; zatrzymać kogoś pod ~
synonimy: oskarżenie, wymówka, krytyka
antonimy: pochwała, komplement
wyrazy pokrewne: czas. zarzucić, zarzucać; ims. zarzucający, zarzuciwszy
związki frazeologiczne: bez zarzutu = idealnie, nienagannie; aresztować/zatrzymać pod zarzutem = aresztować/zatrzymać z powodu zarzucanego czynu
etymologia: rzeczownik od czasownika zarzucać
uwagi: często używane nieprawidłowe formy: ~ dla kogoś; ma ~ tłumaczenia:
- niemiecki: (1.1-2) Vorwurf m
- szwedzki: (1.1) förebråelse w; (1.2) anklagelse w
