zadupie

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

zadupie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[zaˈdupʲjɛ], AS[zadupʹi ̯e], zjawiska fonetyczne: zmięk. i → j  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) pot. , grub.  miasteczko ze słabo rozwiniętą komunikacją, handlem itp.
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Nie mogę do ciebie teraz wpaść, bo jestem u cioci na zadupiu.
(1.1) Mieścina, z której pochodzę, to straszne zadupie.
składnia:
kolokacje:
(1.1) mieszkać / być / tkwić / utknąć / znaleźć się na zadupiu • przyjechać na zadupie
synonimy:
(1.1) wulg.  wypiździjewo / wypiździewo; posp.  pipidówka, pipidówa, zadupiejewo; pot.  wygnajewo, wygwizdów / wygwizdowo, wydmuchów / wydmuchowo, grajdoł, grajdołek, dziura, zapadła dziura, dziura zabita dechami / dziura zabita deskami, wieś zabita deskami, świat zabity dechami / świat zabity deskami, wiocha, kaczy dół, tam, gdzie diabeł mówi dobranoc; książk.  przedpiekle, głusza, odludzie; neutralnie zapadły kąt, zaścianek
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dupa f 
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol.  za + dupa
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: