wystarczać
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] wystarczać (język polski)
wymowa: IPA: [vɨˈstarʧ̑aʨ̑], AS: [vystarčać]
znaczenia:
czasownik nieprzechodni
- (1.1) być w odpowiedniej ilości lub liczbie do wykonania jakiejś czynności, nie brakować
- (1.2) określa warunek wystarczający (zob. warunek wystarczający)
odmiana: (1.1) wystarcz|ać, koniugacja I; aspekt dokonany wystarcz|yć, koniugacja VIb przykłady:
- (1.1) Miejsc w autokarze wystarczyło dla wszystkich - każdy mógł usiąść.
- (1.2) Wystarczy, że się uśmiechniesz, a wszyscy milej na ciebie patrzą.
składnia:
kolokacje: (1.1) warunek wystarczający
synonimy: (1.1) starczać/starczyć
antonimy: (1.1) brakować
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: (1.1) z podmiotem domyślnym 3 os. lp, rodzaj nijaki tłumaczenia:
