władca

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

władca (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈvwatʦ̑a], AS[vu̯atca], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba, która włada (rządzi) w kraju o ustroju innym niż republika
(1.2) przen. osoba, która sprawuje gdzieś jakąś władzę
odmiana:
przykłady:
(1.1) Kazimierz był mądrym i sprawiedliwym władcą.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) monarcha, król, cesarz, książę
(1.2) mocarz
antonimy:
(1.1) poddany, wasal; prezydent
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. władać, zawładnąć
rzecz. władza f, władczość, władze
forma żeńska władczyni
przym. władczy
przysł. władczo
związki frazeologiczne:
pan i władcawładca pustyni
etymologia:
od władać
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: