tron

tron (język polski)

tron (1.1) carski

wymowa:

IPA: [trɔ̃n], AS: [trõn], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) krzesło lub podobny mebel przeznaczony dla monarchy

(1.2) pot. potocznie stanowisko monarchy w danym kraju

(1.3) żart. żartobliwie sedes, muszla klozetowa

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	tron	trony
dopełniacz	tronu	tronów
celownik	tronowi	tronom
biernik	tron	trony
narzędnik	tronem	tronami
miejscownik	tronie	tronach
wołacz	tronie	trony

przykłady:

(1.1) Król zasiadł na tronie i zamyślił się.

(1.2) W XV (= piętnastym) wieku tron Polski należał do Jagiellonów.

składnia:

kolokacje:

(1.1) siedzieć na tronie

(1.2) tron Polski/polski/Francji/francuski/...; objąć tron, wstąpić na tron; tron królewski/cesarski

synonimy:

(1.2) państwo, władztwo

antonimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1) przym. przymiotnik tronowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1-2) franc. francuski trône < łac. łacina thronus < gr. starogrecki thrónos^{[potrzebna transliteracja na grecki]}

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) throne; (1.2) throne
• esperanto: (1.1) trono
• hiszpański: (1.1-3) trono m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) throno
• łaciński: (1.1) thronus m rodzaj męski, sedes f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Thron m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1-2) θρόνος m rodzaj męski

źródła:

tron (esperanto (morfem))

wymowa:

znaczenia:

morfem

(1.1) tron

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pochodne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: