triumwirat

triumwirat (język polski)

wymowa:

IPA: [trʲjũw̃ˈvʲirat], AS: [trʹi ̯ũũ̯vʹirat], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • samogł.+n/m+szczelin. zbitka samogłoski, spółgłoski /n/ lub /m/ i spółgłoski szczelinowej • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) trójka osób, które rządzą razem; zob. zobacz też triumwirat w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	triumwirat	triumwiraty
dopełniacz	triumwiratu	triumwiratów
celownik	triumwiratowi	triumwiratom
biernik	triumwirat	triumwiraty
narzędnik	triumwiratem	triumwiratami
miejscownik	triumwiracie	triumwiratach
wołacz	triumwiracie	triumwiraty

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik triumwir

zdrobn. zdrobniale triumwiracik

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) łac. łacina triumviratus z łac. łacina trium + viri → trzech mężów

uwagi:

tłumaczenia:

• szwedzki: (1.1) triumvirat n rodzaj nijaki

źródła: