trawnik

trawnik (język polski)

skoszony trawnik (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈtravʲɲik], AS: [travʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) niskie zbiorowisko trawy, często o charakterze ozdobnym; zob. zobacz też trawnik w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	trawnik	trawniki
dopełniacz	trawnika	trawników
celownik	trawnikowi	trawnikom
biernik	trawnik	trawniki
narzędnik	trawnikiem	trawnikami
miejscownik	trawniku	trawnikach
wołacz	trawniku	trawniki

przykłady:

(1.1) Nasi sąsiedzi dbają o swój trawnik.

składnia:

kolokacje:

(1.1) kosić ~

synonimy:

(1.1) murawa, gazon

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik trawa f rodzaj żeński

przym. przymiotnik trawiasty

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) lawn, yard
• arabski: (1.1) مرج
• czeski: (1.1) trávník m rodzaj męski
• duński: (1.1) plæne
• francuski: (1.1) pelouse f rodzaj żeński, gazon m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) césped m rodzaj męski, prado
• interlingua: (1.1) gazon
• islandzki: (1.1) grasflöt f rodzaj żeński, flöt f rodzaj żeński
• japoński: (1.1) 芝生
• jidysz: (1.1) גראָזגאָרטן m rodzaj męski (grozgortn)
• niemiecki: (1.1) Rasen, Wiese
• norweski (bokmål): (1.1) plen m rodzaj męski, gressplen m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) χλόη f rodzaj żeński, γκαζόν n rodzaj nijaki
• rumuński: (1.1) gazon
• szwedzki: (1.1) gräsmatta w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) prato

źródła: