tajemnica

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

tajemnica (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˌtajɛ̃mʲˈɲiʦ̑a], AS[tai ̯ẽmʹńica], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. akc. pob. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wiadomość poufna, przeznaczona dla niektórych osób lub całkowicie skryta
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Zosia i Basia chyba mają jakąś tajemnicę, bo od rana coś sobie szepczą.
składnia:
kolokacje:
(1.1) skrywać / mieć tajemnicę • dotrzymać / dochować / strzec tajemnicy • poznać / wyjawić / zgłębić / zdradzić tajemnicę
synonimy:
(1.1) sekret, misterium, informacja niejawna
antonimy:
(1.1) jawność, informacja publiczna
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  tajność f , tajemniczość f , wtajemniczenie n 
czas.  taić, zataić, wtajemniczać, wtajemniczyć, utajnić, utajniać, odtajnić, odtajniać, wtajemniczyć
przym.  tajny, tajemny, tajemniczy, utajniony, odtajniony, wtajemniczony, niewtajemniczony, potajemny
przysł.  tajnie, tajemnie, tajemniczo, potajemnie
związki frazeologiczne:
mroczna tajemnicapubliczna tajemnicatajemnica alkowytajemnica poliszynelatajemnica spowiedzitajemnica śmierciuchylić rąbka tajemnicyzabrać tajemnicę do grobu
etymologia:
uwagi:
zob.  też tajemnica w Wikicytatach
tłumaczenia:
źródła: