strzelać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

strzelać (język polski)[edytuj]

żołnierz strzela (1.1) do celu
napastnik strzela (1.6) do bramki
marynarz strzela (1.7) w niebo
wymowa:
IPA[ˈsṭʃɛlaʨ̑], AS[sṭšelać], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.udziąs.
znaczenia:

czasownik niedokonany (dk. strzelić)

(1.1) oddawać strzał z broni
(1.2) przen. uderzać
(1.3) przen. dawać dźwięk podobny do wydawanego przez broń palną
(1.4) pot., przen. zrobić coś szybko, nagle lub wyraziście
(1.5) pot. dawać zgadywaną odpowiedź na pytanie
(1.6) sport. kierować piłkę do bramki
(1.7) środ. żegl. zdejmować pozycję ciała niebieskiego sekstantem
odmiana:
(1.1-7) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Miał Apollo serdecznego przyjaciela w młodym Hiakintosie, którego uczył strzelać z łuku i grać na cytrze. Tymczasem Zefir, bożek łagodnego wiatru, tak pokochał pięknego młodzieńca, że nie mógł znieść, ów porzuca jego towarzystwo dla olimpijskiego boga.[1]
składnia:
(1.1) strzelać z + D. • strzelać do + D.
kolokacje:
(1.1) strzelać z pistoletu / łuku / kuszy / procy
(1.7) strzelać w słońce / w księżyc / w gwiazdę / w niebo
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ostrzał m, postrzał m, postrzelenie n, strzał m, strzała f, strzałka f, strzałowy m, strzelec m, strzeliwo n, strzelnica f, strzelectwo n, strzelanie n, strzelanina f, wystrzał m, zastrzał m, strzelba f, Strzelec m.-os.
czas. strzelić, ostrzelać dk., postrzelić dk., rozstrzelać dk., ustrzelić dk., wystrzelić dk., zastrzelić dk.
przym. postrzelony, strzałowy, strzelecki, strzelniczy, wystrzałowy, strzelisty
związki frazeologiczne:
strzelać oczamistrzelić sobie w łebprosto jak strzeliłczłowiek strzela, Pan Bóg kule nosicoś strzeliło komuś do łbastrzelić bykastrzelić gafęchuj bombki strzelił, choinki nie będzietere-fere kuku, strzela baba z łuku
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jan Parandowski, Mitologia, roz. Apollo