strzelać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

strzelać (język polski)[edytuj]

żołnierz strzela (1.1) do celu
napastnik strzela (1.6) do bramki
marynarz strzela (1.7) w niebo
wymowa:
IPA[ˈsṭʃɛlaʨ̑], AS[sṭšelać], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. udziąs. 
znaczenia:

czasownik niedokonany (dk.  strzelić)

(1.1) oddawać strzał z broni
(1.2) przen.  uderzać
(1.3) przen.  dawać dźwięk podobny do wydawanego przez broń palną
(1.4) pot. , przen.  zrobić coś szybko, nagle lub wyraziście
(1.5) pot.  dawać zgadywaną odpowiedź na pytanie
(1.6) sport.  kierować piłkę do bramki
(1.7) środ.  żegl.  zdejmować pozycję ciała niebieskiego sekstantem
odmiana:
(1.1-7) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Miał Apollo serdecznego przyjaciela w młodym Hiakintosie, którego uczył strzelać z łuku i grać na cytrze. Tymczasem Zefir, bożek łagodnego wiatru, tak pokochał pięknego młodzieńca, że nie mógł znieść, ów porzuca jego towarzystwo dla olimpijskiego boga.[1]
składnia:
(1.1) strzelać z + D.  • strzelać do + D. 
kolokacje:
(1.1) strzelać z pistoletu / łuku / kuszy / procy
(1.7) strzelać w słońce / w księżyc / w gwiazdę / w niebo
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  ostrzał m , postrzał m , postrzelenie n , strzał m , strzała f , strzałka f , strzałowy m , strzelec m , strzeliwo n , strzelnica f , strzelectwo n , strzelanie n , strzelanina f , wystrzał m , zastrzał m , strzelba f 
czas.  strzelić, ostrzelać dk. , postrzelić dk. , rozstrzelać dk. , ustrzelić dk. , wystrzelić dk. , zastrzelić dk. 
przym.  postrzelony, strzałowy, strzelecki, strzelniczy, wystrzałowy, strzelisty
związki frazeologiczne:
strzelać oczamistrzelić sobie w łebprosto jak strzeliłczłowiek strzela, Pan Bóg kule nosicoś strzeliło komuś do łbastrzelić bykastrzelić gafęchuj bombki strzelił, choinki nie będzie
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jan Parandowski, Mitologia, roz. Apollo