ssać
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
ssać (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
czasownik przechodni
- (1.1) pić wyciągając z czegoś płyn ustami
- (1.2) o niemowlętach i młodych zwierzętach pić mleko z piersi matki
- (1.3) powolne spożywanie twardego i rozpuszczalnego pod wpływem śliny pokarmu
- (1.4) trzymać w ustach coś niejadalnego i obracać językiem
- (1.5) odprowadzać płyn, gaz lub drobne przedmioty za pomocą podciśnienia
- odmiana:
- (1.1-5) koniugacja IX: w czasie teraźniejszym: ssę (a nie ⊗ssię ani ⊗ssam), ssiesz, ssie, ssiemy, ssiecie, ssą; w trybie rozkazującym: ssij
- przykłady:
- (1.1) Moje dzieci wolą ssać skondensowane kakao z tubki niż je rozpuszczać w szklance wody.
- (1.2) Kubuś, gdy ssie, to zawsze zamyka oczka.
- (1.2) Gdy Margot stanik swój rozpinała, / By miał kotek, biedactwo, co ssać / Biegła nas, biegła nas cała zgraja, / By popa-pa-pa-pa-pa-patrzeć…[1]
- (1.3) Tomek lubi ssać landrynki.
- (1.4) Niektóre przedszkolaki mają zły nawyk ssania kciuka.
- (1.5) Odkurzacz zawsze z jednej strony ssie, a z drugiej dmucha.
- składnia:
- antonimy:
- (1.1) (1.5) dmuchać
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. ssanie n, ssak m, ssawka f, ssawa f, przyssawka f, ssacz m, ssaczka f, osesek m; daw. sys m, sysak m, sysałka f, sysadło n, sysanie n, syseczka f, sysołek m[2]
- czas. wysysać / wyssać, odessać / odsysać, zasysać / zassać, przyssać / przyssać; daw. sysać[2]
- przym. ssący, ssaczy, wyssany, przyssany, odessany
- przysł. ssąco
- związki frazeologiczne:
- pokorne cielę dwie matki ssie • wyssać z mlekiem matki • ssać komuś
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) suck
- arabski: (1.1) مص
- dolnołużycki: (1.1) cycaś
- duński: (1.1) suge
- esperanto: (1.1) suĉi; (1.2) mamsuĉi
- górnołużycki: (1.1) cycać
- hiszpański: (1.1) chupar, succionar, sorber; (1.2) mamar; (1.3) chupar; (1.4) chupar, succionar; (1.5) aspirar, succionar
- jidysz: (1.1-2) זויגן (zojgn); (1.3) סמאָקטשען (smokczen)
- niemiecki: (1.1) saugen
- rosyjski: сосать
- źródła:
- ↑ Georges Brassens Dzielna Margot, tłumaczenie Filip Łobodziński
- ↑ 2,0 2,1 Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. 6, s. 545, Warszawa 1900–1927.
