spolegliwy

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] spolegliwy (język polski)

wymowa:
IPA[ˌspɔlɛɡˈlʲivɨ], AS[spoleglʹivy], zjawiska fonetyczne: zmięk. akc. pob. 
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) godny zaufania; taki, na którym można polegać
(1.2) pot.  skłonny do kompromisu, uległy[1][2]
odmiana:
przykłady:
(1.1) Pan Tomasz zawsze był spolegliwym i miłym nauczycielem.
(1.2) Kryśka jest zbyt spolegliwa wobec koleżanek z pracy, daje sobie wciskać ich robotę.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) pewny, zaufany
(1.2) zgodny, uległy
antonimy:
(1.2) kłótliwy, swarliwy
wyrazy pokrewne:
rzecz.  spolegliwość
przysł.  spolegliwie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol.  polegać[3] lub czes.  spolehlivý[1]
uwagi:
użycie słowa „spolegliwy” w znaczeniu (1.2) jest przez część językoznawców uważane za błędne[4], jednak nowsze słowniki zaakceptowały tę zmianę znaczeniową[1], choć słowo użyte w tym znaczeniu uważane jest za potoczne[2]
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 spolegliwy w: Poradnia językowa PWN.
  3. spolegliwy - etymologia w: Poradnia językowa Uniwersytetu Wrocławskiego.
  4. spolegliwy - znaczenie w: Poradnia językowa Uniwersytetu Wrocławskiego.
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia