skroń

skroń (język polski)

skroń (1.1)

wymowa:

wymowa, IPA: [skrɔ̃ɲ], AS: [skrõń], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) anat. anatomia boczna część głowy za oczami; zob. zobacz też skroń w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	skroń	skronie
dopełniacz	skroni	skroni
celownik	skroni	skroniom
biernik	skroń	skronie
narzędnik	skronią	skroniami / skrońmi
miejscownik	skroni	skroniach
wołacz	skroń	skronie

przykłady:

(1.1) Boli mnie głowa w okolicach skroni.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik skroniowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) temple
• arabski: (1.1) صدغ
• białoruski: (1.1) скронь f rodzaj żeński
• czeski: (1.1) spánek m rodzaj męski
• esperanto: (1.1) tempi
• fiński: (1.1) ohimo f rodzaj żeński
• francuski: (1.1) tempe f rodzaj żeński
• hindi: (1.1) कनपटी f rodzaj żeński (kanapataii)
• hiszpański: (1.1) sien f rodzaj żeński
• interlingua: (1.1) tempora
• islandzki: (1.1) gagnauga n rodzaj nijaki
• jidysz: (1.1) שלייף f rodzaj żeński (szlejf)
• łaciński: (1.1) tempus n rodzaj nijaki; tempora
• niemiecki: (1.1) Schläfe f rodzaj żeński
• norweski (bokmål): (1.1) tinning m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) κρόταφος m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) висок m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) tinning w rodzaj wspólny
• wilamowski: (1.1) śłöf
• włoski: (1.1) tempia f rodzaj żeński

źródła: