skauting

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

skauting (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) książk. system wychowania młodzieży oraz ruch młodzieżowy, zapoczątkowany w latach 19071908 przez Roberta Baden-Powella w Wielkiej Brytanii, ujęty w formę organizacji i rozpowszechniony w wielu krajach
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) organizacja
hiponimy:
(1.1) harcerstwo
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. skaut m, skautka f
przym. skautowski, skautowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ang. scouting[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło skauting w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.