rytm

rytm (język polski)

wymowa:

IPA: [rɨtm̥], AS: [rytm̦], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) muz. muzyka jeden z elementów dzieła muzycznego, odpowiedzialny za organizację czasową utworu; zob. zobacz też rytm (muzyka) w Wikipedii

(1.2) określony porządek powtarzający się okresowo

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	rytm	rytmy
dopełniacz	rytmu	rytmów
celownik	rytmowi	rytmom
biernik	rytm	rytmy
narzędnik	rytmem	rytmami
miejscownik	rytmie	rytmach
wołacz	rytmie	rytmy

przykłady:

(1.1) W mojej piosence brakuje rytmu, mógłbyś spojrzeć?

(1.2) Każdy mój dzień musi mieć określony rytm.

składnia:

(1.1) w rytm + D. dopełniacz

kolokacje:

(1.1) wiązany • taktowy • swobodny • ataktowy

(1.2) med. medycyna, medyczny rytm biologiczny • okołodobowy • parasystoliczny • zatokowy

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik rytmika f rodzaj żeński, rytmiczność f rodzaj żeński

przym. przymiotnik rytmiczny

czas. czasownik rytmizować

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1,2) rhythm
• arabski: (1.1-2) إيقاع
• duński: (1.1,2) rytme w rodzaj wspólny
• szwedzki: (1.1) rytm w rodzaj wspólny

źródła:

rytm (język szwedzki)

wymowa:

[ryt:m] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) muz. muzyka rytm

odmiana:

(1.1) en rytm, rytmen, rytmer, rytmerna

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) dygnsrytm

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik rytmicitet, rytmik, rytmisering

czas. czasownik rytmisera

przym. przymiotnik rytmisk

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: