rytm

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

rytm (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[rɨtm̥], AS[rytm̦], zjawiska fonetyczne: wygł. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) muz.  jeden z elementów dzieła muzycznego, odpowiedzialny za organizację czasową utworu; zob.  też rytm (muzyka) w Wikipedii
(1.2) określony porządek powtarzający się okresowo
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) W mojej piosence brakuje rytmu, mógłbyś spojrzeć?
(1.2) Każdy mój dzień musi mieć określony rytm.
składnia:
(1.1) w rytm + D. 
kolokacje:
(1.1) wiązanytaktowyswobodnyataktowy
(1.2) med.  rytm biologicznyokołodobowyparasystolicznyzatokowy
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  rytmika f , rytmiczność f 
przym.  rytmiczny
przysł.  rytmicznie
czas.  rytmizować
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

rytm (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
[ryt:m] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) muz.  rytm[1]
odmiana:
(1.1) en rytm, rytmen, rytmer, rytmerna
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) dygnsrytm
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  rytmicitet, rytmik, rytmisering
czas.  rytmisera
przym.  rytmisk
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. pod red. Sven-Göran Malmgren, Svensk ordbok och svensk uppslagsbok, s. 931, Göteborg, Norstedts Akademiska Förlag, 2001, ISBN 91-7227-281-3.