ruta
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
ruta (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) bot. Ruta[1], rodzaj roślin o żółtych kwiatach i charakterystycznych liściach, znalazła zastosowanie w medycynie, uprawiana także jako roślina ozdobna
- odmiana:
- (1.1) [2]
przypadek liczba pojedyncza mianownik ruta dopełniacz ruty celownik rucie biernik rutę narzędnik rutą miejscownik rucie wołacz ruto
- przykłady:
- (1.1) Własności lecznicze ruty znane były już w starożytności, używano jej wówczas jako środka rozkurczowego i moczopędnego. (z Wikipedii)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) rue (tylko w liczbie pojedynczej)
- czeski: (1.1) routa
- esperanto: (1.1) ruto
- hiszpański: (1.1) ruda f
- łaciński: (1.1) ruta f
- źródła:
- ↑ zob. też Ruta w katalogu gatunków
- ↑ hasło ruta w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
ruta (język hiszpański) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: ['r̄u.ta]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) camino, dirección, rumbo
- (1.2) itinerario, trayecto
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- źródła:
ruta (język kaszubski) [edytuj]
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) szyba
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
ruta (język łaciński) [edytuj]
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
czasownik, forma pochodna
- (2.1) imiesłów czasu przeszłego strony biernej, M., N., W. liczby pojedynczej, rodzaju żeńskiego od czasownika ruo
- (2.2) imiesłów czasu przeszłego strony biernej, M., B., W. liczby mnogiej rodzaju nijakiego od czasownika ruo
- odmiana:
- (1.1) rut|a, ~ae (deklinacja I)
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
- ↑ hasło ruta w: Mały słownik łacińsko-polski, praca zbiorowa pod red. Józefa Korpantego, s. 548, Warszawa, Wydawnictwo Szkolne PWN, 2001, ISBN 978-83-7195-844-1.
ruta (język szwedzki) [edytuj]
- wymowa:
- (1) [²r'u:ta] wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny
czasownik
- odmiana:
- (1.1-2) en ruta, rutan, rutor, rutorna
- (2.1) att ruta, rutar, rutade, rutat, ruta!
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, Natur och Kultur, s. 394, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, ISBN 83-01-12412-1.
ruta (język włoski) [edytuj]
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) bot. (Ruta graveolens) ruta
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
