robotnik

robotnik (język polski)

robotnik (1.1)

wymowa:

wymowa, IPA: [rɔˈbɔtʲɲik], AS: [robotʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pracownik wykonujący pracę fizyczną

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	robotnik	robotnicy
dopełniacz	robotnika	robotników
celownik	robotnikowi	robotnikom
biernik	robotnika	robotników
narzędnik	robotnikiem	robotnikami
miejscownik	robotniku	robotnikach
wołacz	robotniku	robotnicy

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik robotnica f rodzaj żeński, robótka f rodzaj żeński, robol m rodzaj męski, robocizna f rodzaj żeński, robota f rodzaj żeński, robot m rodzaj męski

przym. przymiotnik robotniczy, roboczy, robotny

przysł. przysłówek robotniczo

czas. czasownik robić

związki frazeologiczne:

etymologia:

od robota

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) worker, workman
• arabski: (1.1) عامل
• awarski: (1.1) хӀалтӀухъан
• baskijski: (1.1) langile
• czeski: (1.1) dělník m rodzaj męski
• francuski: (1.1) ouvrier m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) obrero m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) laborator
• islandzki: (1.1) verkamaður m rodzaj męski
• jidysz: (1.1) אַרבעטער m rodzaj męski (arbeter)
• niemiecki: (1.1) Arbeiter m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) εργάτης m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) рабочий m rodzaj męski
• slovio: (1.1) robnik (робник)
• szwedzki: (1.1) arbetare
• turecki: (1.1) amele, işçi
• węgierski: (1.1) munkás
• włoski: (1.1) operaio m rodzaj męski, lavoratore, lavorante

źródła: