restaurator

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

restaurator (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌrɛstawˈratɔr], AS[restau̯rator], zjawiska fonetyczne: u → ł  akc. pob. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) książk.  właściciel, menadżer restauracji
(1.2) książk.  zob. : konserwator (zabytków)
(1.3) hist.  polit.  wskrzesiciel, odnowiciel
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.2) restaurator zabytków
(1.3) restaurator monarchii
synonimy:
(1.2) konserwator
(1.3) odnowiciel
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
forma żeńska restauratorka; rzecz.  restauracja
(1.1) przym.  restauracyjny, restauratorski
(1.2-3) restaurować
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-3) franc.  restaurateur[1][2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło I restaurator w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. hasło II restaurator w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.