rannik

rannik (język polski)

kwitnące ranniki (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈrãɲːik], AS: [rã•ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • gemin. geminata 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) bot. botanika Eranthis, rodzaj bylin z rodziny jaskrowatych; zob. zobacz też rannik w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	rannik	ranniki
dopełniacz	rannika	ranników
celownik	rannikowi	rannikom
biernik	rannik	ranniki
narzędnik	rannikiem	rannikami
miejscownik	ranniku	rannikach
wołacz	ranniku	ranniki

przykłady:

(1.1) Ranniki zakwitają już w lutym.

(1.1) Rannik jest rośliną trującą.

składnia:

kolokacje:

~ zimowy (E. hyemalis)

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) eranthis, winter aconite (Eranthis hyemalis)
• duński: (1.1) erantis w rodzaj wspólny
• niemiecki: (1.1) Winterling m rodzaj męski

źródła: