ranić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] ranić (język polski)

wymowa:
IPA[ˈrãɲiʨ̑], AS[rãńić], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. 
znaczenia:

czasownik

(1.1) zadać ranę[1]
(1.2) powodować kaleczenie[1]
(1.3) przen.  sprawiać komuś przykrość; urażać czyjeś uczucia[1]

czasownik zwrotny ranić się

(2.1) zadać ranę samemu sobie[2]
(2.2) ulegać kaleczeniu[2]
(2.3) przen.  sprawiać przykrość sobie wzajemnie[2]
odmiana:
(1.1-3) koniugacja VIa
(2.1-3) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Oskarżony odpowiada przed sądem za to, że w afekcie ranił sąsiada sztychówką.
(1.3) Twoje niesprawiedliwe traktowanie rani mnie mocno.
(2.2) Przeciskając się przez chaszcze, mój pies lekko ranił się w łapę.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kaleczyć
(2.1) kaleczyć się
antonimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  rana f , ranka f , ranny m , ranna f 
czas.  poranić, zranić
związki frazeologiczne:
język rani bardziej niż żelazoranić do żywegoranić serceranić dumęranić próżnośćranić ego
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 hasło ranić w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 2,2 hasło ranić się w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach