przeszkadzać

przeszkadzać (język polski)

ten kot przeszkadza (1.1)

wymowa:

IPA: [pʃɛˈʃkaʣ̑aʨ̑], AS: [pšeškaʒać], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności  wymowa

znaczenia:

czasownik nieprzechodni

(1.1) sprawiać, że ktoś nie może wykonywać poprawnie jakiejś czynności lub coś nie działa prawidłowo

odmiana:

(1.1) przeszkadz|ać koniugacja I, aspekt dokonany przeszkodzić

przykłady:

(1.1) Głośna muzyka zza ściany przeszkadzała mi w pracy.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik przeszkadzanie n rodzaj nijaki, przeszkodzenie n rodzaj nijaki, przeszkoda

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) disturb, hamper
• arabski: (1.1) أزعج
• duński: (1.1) forstyrre
• francuski: (1.1) déranger, gêner
• hiszpański: (1.1) estorbar, importunar, molestar
• niemiecki: (1.1) behindern, hindern, stören
• nowogrecki: (1.1) εμποδίζω, ενοχλώ, δυσκολεύω
• rosyjski: (1.1) мешать, препятствовать
• szwedzki: (1.1) störa, hindra

źródła: