prosta

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] prosta (język polski)

wymowa: IPA: /ˈprɔsta/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) mat. matematyka nieposiadająca końców krzywa, która dla każdych dwóch swoich punktów zawiera w całości najkrótszą drogę pomiędzy nimi; zob. zobacz też prosta w Wikipedii

przymiotnik

(2.1) lp liczba pojedyncza f rodzaj żeński zob. zobacz → prosty

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza prost|a, ~ej, ~ej, ~ą, ~ą, ~ej, ~a; lm liczba mnoga prost|e, ~ych, ~ym, ~e, ~ymi, ~ych, ~e przykłady:

(1.1) W geometrii euklidesowej prosta przecina okrąg w co najwyżej dwóch punktach.

składnia:
kolokacje: (1.1) prosta styczna/sieczna; prosta równoległa/prostopadła; rysować/kreślić/prowadzić prostą; wyznaczać wzór prostej
synonimy: (1.1) linia
antonimy: (1.1) łamana; (1.1) krzywa
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnik prosty; rzecz. rzeczownik prostota; przysł. przysłówek prosto
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) od „linia (która jest) prosta”, tzn. bez zakrzywień
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) line
• czeski: (1.1) přímka
• duński: (1.1) linje w
• francuski: (1.1) droite f rodzaj żeński
• grecki: (1.1) ευθεία f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) recta f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) (bein) lína f rodzaj żeński
• ido: (1.1) lineo
• niemiecki: (1.1) Gerade f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) прямая f
• szwedzki: (1.1) (rät) linje w rodzaj wspólny