pragmatyk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

pragmatyk (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[praɡˈmatɨk], AS[pragmatyk] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek odznaczający się praktycznym sposobem myślenia i działania[1]
(1.2) historyk przedstawiający fakty, wydarzenia historyczne w ich logicznej i przyczynowo-skutkowej zależności[1]
(1.3) prawnik, specjalista w dziedzinie pragmatyki[1]
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Unijna komisarz ds. polityki regionalnej Danuta Huebner uważa, że na ostatnim szczycie Unii Europejskiej w Brukseli, ton dyskusji nadawali pragmatycy.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  pragmatyczka f , pragmatyczność f 
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.  pragmaticusbiegły prawnik[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 hasło pragmatyk w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Huebner o szczycie UE: pragmatycy nadali ton dyskusji
  3. hasło pragmatyk w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN.