prababcia

prababcia (język polski)

wymowa:

IPA: [praˈbapʲʨ̑a], AS: [prabapʹća], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • utr. dźw. utrata dźwięczności 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) matka dziadka lub babci

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	prababcia	prababcie
dopełniacz	prababci	prababć
celownik	prababci	prababciom
biernik	prababcię	prababcie
narzędnik	prababcią	prababciami
miejscownik	prababci	prababciach
wołacz	prababciu	prababcie

przykłady:

(1.1) Moja prababcia piecze najlepszą babkę na świecie.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

(1.1) pradziadek

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

pra- + babcia

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) great-grandmother
• arabski: (1.1) جدة الجدة f rodzaj żeński
• esperanto: (1.1) praavino
• francuski: (1.1) arrière-grand-mère f rodzaj żeński
• hebrajski: (1.1) סבתא רבא (sávta rába) f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) bisabuela f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) langamma f rodzaj żeński
• litewski: (1.1) prosenelė f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Urgroßmutter f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) προγιαγιά (proyayá) f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) прабабушка (prabábuška) f rodzaj żeński
• serbski: (1.1) prababa
• slovio: (1.1) prababa (прабаба)
• szwedzki: (1.1) farmorsmor w rodzaj wspólny, morfarsmor w rodzaj wspólny, mormorsmor w rodzaj wspólny, farfarsmor w rodzaj wspólny, gammelfarmor w rodzaj wspólny, gammelmormor w rodzaj wspólny

źródła: