powieść
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
powieść (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [ˈpɔvʲjɛ̇ɕʨ̑], AS: [povʹi ̯ėść], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• i → j wymowa
- homofon: powieźć
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) długi utwór narracyjny opisujący rozbudowany ciąg zdarzeń; zwykle udostępniany w formie książki; zob. też powieść w Wikipedii
- (1.2) starop. przypowieść
- (1.3) starop. przysłowie
czasownik
- (2.1) poprowadzić (kogoś)
- (2.2) przemieścić, przesunąć (coś)
- odmiana:
- (1.1) lp powie|ść, ~ści, ~ści, ~ść, ~ścią, ~ści, ~ści; lm ~ści, ~ści, ~ściom, ~ści, ~ściami, ~ściach, ~ści
- przykłady:
- (1.1) Cały nakład nowej powieści o nastoletnim czarodzieju sprzedał się w dwa tygodnie po premierze.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) pisać / czytać ~, akcja powieści, powieściopisarz
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) novel
- białoruski: (1.1) раман m
- dolnołużycki: (1.1) roman m
- duński: (1.1) roman w
- francuski: (1.1) roman m
- hiszpański: (1.1) novela f
- jidysz: (1.1) ראָמאַן m (roman)
- niemiecki: (1.1) Roman m
- nowogrecki: (1.1) μυθιστόρημα n
- rosyjski: (1.1) роман m
- szwedzki: (1.1) roman w
- włoski: (1.1) romanzo m
- źródła:
