potępiać

potępiać (język polski)

wymowa:

IPA: [pɔˈtɛ̃mpʲjäʨ̑], AS: [potẽmpʹi ̯äć], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • podw. art. podwyższona artykulacja samogłoski • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

czasownik

(1.1) nie pochwalać, ganić kogoś, uznawać kogoś winnym

(1.2) rel. religia z Wikisłownika, pl.wiktionary.org skazywać na potępienie, skazywać na piekło

odmiana:

przykłady:

(1.1) Społeczność międzynarodowa potępia wszelkie formy interwencji z wyjątkiem działań podjętych pod auspicjami ONZ przeciwko państwu ustawicznie łamiącemu prawo międzynarodowe i naruszającemu zasady pokojowego współistnienia.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) odrzucać

(1.2) skazywać

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org potępienie n rodzaj nijaki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org, potępianie n rodzaj nijaki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org

czas. czasownik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org potępić

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) condemn; (1.2) damn
• arabski: (1.1) قبح ,أدان ,لعن
• francuski: (1.1) condamner
• interlingua: (1.1) disapprobar, blasmar, condemnar; (1.2) reprobar
• jidysz: (1.?) פֿאַרדאַמען (fardamen)
• łaciński: (1.1) condemno
• niemiecki: (1.?) verurteilen
• ormiański: (1.1) անիծել
• szwedzki: (1.?) fördöma
• tajski: (1.1) ประณาม

źródła: