politechnika

politechnika (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌpɔlʲiˈtɛçɲika], AS: [polʹiteχʹńika], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • akc. na 3 syl. akcent na trzecią sylabę od końca • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) uczelnia wyższa o statusie uniwersyteckim i profilu technicznym; zob. zobacz też politechnika w Wikipedii

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza politechnik|a, ~i, politechnice, ~ę, ~ą, politechnice; lm liczba mnoga politechnik|i, ~, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i

przykłady:

(1.1) Politechnika Świętokrzyska znajduje się w Kielcach.

składnia:

(1.1) na + Ms. miejscownik

kolokacje:

(1.1) studiować / uczyć się na politechnice

synonimy:

(1.1) pot. potocznie polibuda

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik politechniczny, politechnizacja

związki frazeologiczne:

etymologia:

zob. zobacz: poli + technika

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) University of Technology, Technical University
• esperanto: (1.1) politekniko
• francuski: (1.1) école polytechnique
• japoński: (1.1) 理工学部 (りこうがくぶ)
• niemiecki: (1.1) Fachhochschule f rodzaj żeński, Technische Hochschule f rodzaj żeński, Technische Universität f rodzaj żeński
• portugalski: (1.1) escola politécnica
• rosyjski: (1.1) политехникум n rodzaj nijaki, политехника f rodzaj żeński, политехнический институт m rodzaj męski
• ukraiński: (1.1) політехнікум m rodzaj męski, політехнічний інститут m rodzaj męski, політехнічний університет m rodzaj męski
• włoski: (1.1) politecnico

źródła: