pokuta

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

pokuta (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pɔˈkuta], AS[pokuta]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel.  przyjęta dobrowolnie lub narzucona kara za grzechy; zob.  też pokuta w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Była to jego pokuta za grzechy młodości.
składnia:
kolokacje:
(1.1) odbyć/odprawić ~tę
synonimy:
(1.1) ekspiacja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  pokutnik, pokutnica, pokutowanie
czas.  pokutować
przym.  pokutny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

pokuta (język czeski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) grzywna, mandat, kara pieniężna
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

pokuta (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) grzywna, mandat, kara pieniężna[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) trest
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  pokutový
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Nina Trnka, Slovak-English English-Slovak Dictionary, s. 283, New York, Hippocrene Books, 1992, ISBN 0-87052-115-2.