pokuta

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] pokuta (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel. religia przyjęta dobrowolnie lub narzucona kara za grzechy; zob. zobacz też pokuta w Wikipedii

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza poku|ta, ~ty, ~cie, ~tę, ~tą, ~cie, ~to!; blm bez liczby mnogiej przykłady:

(1.1) Była to jego pokuta za grzechy młodości.

składnia:
kolokacje: odbyć/odprawić ~tę,
synonimy: ekspiacja
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik pokutnik, pokutnica, pokutowanie; czas. czasownik pokutować; przym. przymiotnik pokutny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• afrykanerski: (1.1) bieg
• angielski: (1.1) expiation
• francuski: (1.1) pénitence f rodzaj żeński
• grecki: (1.1) επιτίμιο n rodzaj nijaki
• hiszpański: (1.1) penitencia f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) покаяние

[edytuj] pokuta (język czeski)

wymowa: wymowa ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) grzywna, mandat, kara pieniężna

odmiana: przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: