pogodny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

pogodny (język polski)[edytuj]

pogodna (1.1) aura
pogodna (1.2) twarz
wymowa:
IPA[pɔˈɡɔdnɨ], AS[pogodny] wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) odznaczający się ładną pogodą, brakiem opadów; słoneczny, bezchmurny
(1.2) książk.  pełen spokoju, wesoły, odznaczający się pogodą ducha
(1.3) książk.  wyrażający takie cechy; wesoły, sympatyczny
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Dlaczego w taki pogodny dzień siedzisz w domu? Wyszedłbyś na dwór.
(1.2) Damian jest bardzo pogodnym człowiekiem.
(1.3) Miło widzieć u ciebie wreszcie pogodną twarz.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pogodny dzień/wieczór • pogodne lato • pogodna jesień/wiosna/jesień • pogodne niebo
(1.2) pogodny człowiek
(1.3) pogodna twarz • pogodne usposobienie • pogodny nastrój/uśmiech
synonimy:
antonimy:
(1) chmurny
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  pogoda f , pogodność f , pogodynka f , niepogoda f 
przym.  pogodowy
przysł.  pogodnie
czas.  pogodnieć ndk. , rozpogodzić się dk. , rozpogadzać się ndk. 
związki frazeologiczne:
z pogodnym czołem
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: