pluć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

pluć (język polski)[edytuj]

mężczyzna pluje (1.1)
wymowa:
IPA[pluʨ̑], AS[pluć]
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk.  wypluć)

(1.1) wyrzucać, wydalać coś z ust, najczęściej ślinę
(1.2) przen.  gardzić czymś w sposób czynny
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
(1.1) pluć + N. 
kolokacje:
(1.1) pluć krwią / jedzeniem
synonimy:
(1.1) plwać
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) wydalać
(1.2) lekceważyć, gardzić, pogardzać
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  plucie n , wypluwanie n , wyplucie n , plujka f , oplucie n , opluwanie n , spluwanie n , nieplucie n , spluwa f , zapluwanie n , zaplucie n , wypluwka f , plwocina f 
czas.  wypluć dk. , wypluwać ndk. , opluwać ndk. , opluć dk. , spluwać ndk. , zapluwać ndk. , zapluć dk. , plwać ndk. 
związki frazeologiczne:
pluć i łapaćpluć sobie w brodęprzysłowia i powiedzenia: nie pluj w studnię, bo może ci przyjść kiedyś czerpać z niej wodęnigdy nie pluj pod wiatr
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: