planować

planować (język polski)

żołnierze coś planują (1.2)

mężczyzna planuje (1.3)

wymowa:

IPA: [plãˈnɔvaʨ̑], AS: [plãnovać], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. aspekt dokonany brak)

(1.1) zamierzać coś

(1.2) obmyślać sekwencje i warianty czynności do wykonania w przyszłości

(1.3) tworzyć dokument zwany planem, np. rozmieszczenia lamp, albo finansowy

odmiana:

przykłady:

(1.1) Planuję zaprosić ich razem na imprezę.

(1.2) Sztab wojenny planuje właśnie kolejną kampanię.

(1.3) Architekt planuje dla inwestora i trzeba dopasować wizje jednego i drugiego.

składnia:

kolokacje:

(1.1-2) planować spotkanie

(1.2) planować trasę

synonimy:

(1.1) postanawiać, zamierzać

(1.2) snuć plany, patrzeć w przyszłość, przewidywać, organizować, określać

(1.2) projektować, opracowywać plan, opracowywać plany, rozplanowywać

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik zaplanować, rozplanowywać, rozplanować, rzad. rzadki, rzadko używany doplanować, rzad. rzadki, rzadko używany wyplanować

rzecz. rzeczownik planista m rodzaj męski, plan m rodzaj męski, planowanie n rodzaj nijaki

przym. przymiotnik planowany, zaplanowany

przysł. przysłówek planowo

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) plan
• arabski: (1) استهدف (1.1) وضع
• czeski: (1.1-3) plánovat
• hiszpański: (1.1) planear, tramar; (1.2) planificar, planear; (1.3) planificar, trazar
• szwedzki: (1.1-3) planera

źródła: